Opinia

PlayStation Portable (PSP) na 2020 rok

PSP, PlayStation Portable, PSP Street

Xbox Series X i PlayStation 5 zapowiedziane. PlayStation Vita i Nintendo 3DS tracą na znaczeniu, powoli stają się zapomniane. Kontrolę nad mobilnym konsolowym graniem przejmuje Nintendo Switch. W takich warunkach wyciągnąłem z szuflady moje PSP. Czy w 2020 roku nadal da się sensownie grać w przenośną konsolę Sony z 2004 roku?

Sprzęt

PSP, PlayStation Portable, Wikipedia
Wikipedia oferuje nam całkiem dobre porównanie podstawowych cech wszystkich wersji konsol. ŹRÓDŁO

PSP zostało wydane pierwotnie w pięciu wersjach. PSP 100x (Fat) to wersja z największą baterią, ale też największą wagą, najmniejszą pamięcią, najgorszymi kolorami. Jest to typowa pierwsza wersja konsoli, która nie ma wyjścia TV, ale dysponuje portem IrDA. Konsolę można dostać w granicach do 200 złotych na rynku wtórnym. Druga wersja konsoli, czyli PSP 200x (Slim) ma znacznie mniejszą baterię, ale jest też lżejsza i ma więcej pamięci, co znacznie poprawia płynność działania, szczególnie w późniejszych grach. Jest to też pierwsza konsola, która ma wyjście AV, czyli pozwala na przykład na wyświetlanie obrazu na TV lub przechwytywanie obrazu za pomocą odpowiednich kart. Warto jednak zauważyć, że PSP kiepsko radzi sobie z wyświetlaniem obrazu na współczesnych telewizorach i wyświetlenie obrazu na 65-calowym ekranie Full HD sprawiło, że God of War: Chains of Olympus było pokazem slajdów. Konsola radzi sobie dobrze z małymi ekranami i telewizorami CRT. Najpowszechniejsza wersja, czyli ostatnia rewizja standardowej konsoli, PSP 300x różni się od poprzedniej wersji tylko dodatkiem mikrofonu, lepszym ekranem i stylistyką, co naturalnie przełożyło się na ceny obu konsol oscylujące w granicach 300-400 złotych. PSP N100x (Go!), które zostało zapowiedziane w 2009 roku to wersja konsoli, która jest pozbawiona napędu UMD, ma mniejszy wyświetlacz, używa znacznie mniejszych kart M2 zamiast Memory Stick Pro Duo, a także ma Bluetooth. O ile ostatnia zmiana jest pozytywna, a karty M2 są tańsze od MSPD, to brak UMD, mniejszy wyświetlacz i zupełnie zmieniona konfiguracja przycisków sprawiają, że ta wersja konsoli jest moim zdaniem zupełnie nie warta uwagi, szczególnie że sklep PSP został zamknięty w 2016 roku. Ostatnia wersja konsoli, czyli PSP E100x (Street), została zapowiedziana w 2011 roku i jest to budżetowa wersja konsoli, która traci wyjście TV, jeden głośnik (zmiana ze stereo na mono), moduł Wi-Fi i ma gorszy wyświetlacz, chociaż nadal ma możliwość odtwarzania UMD. Jest to wersja konsoli, która może być dobra, jeśli chcemy coś nowszego, ale nie zależy nam na genialnej jakości, co w przypadku PSP nigdy nie było za bardzo opcją. Jeśli chcecie upolować PSP, to polecam w pierwszej kolejności szukać ładnej wersji 300x, następnie 200x, a potem E100x. Wersje Go! i Fat są najlepsze do uzupełnienia kolekcji, ale nie do porządnego grania, co nadal może robić na PSP!

Gry

UMD, PSP, PlayStation Portable
Nośnikiem gier dla PSP jest UMD, mały dysk w plastikowym opakowaniu. Dzięki temu można nosić gry bez opakowania, nie bojąc się poważnych uszkodzeń.

Gry dostępne na PSP to spora mieszanka tytułów. Mamy tutaj klasyki, w które po prostu trzeba zagrać, takie jak dwie części serii God of War. Mamy też Patapon i dwie kolejne iteracje tej gry, które utożsamiam z tą małą konsolą. Dla chętnych jest oczywiście FIFA, wiele Need for Speedów, trzy wersja GTA, czy też Little Big Planet. Oczywiście na konsoli znajdziemy też translacje gier z większych konsol, takie jak chociażby Dante’s Inferno, Lego Star Wars, czy Metal Gear Solid: Peace Walker, jednak są to często gry okrojone nie tylko pod względem wizualnym, ale także zawartości. Spośród 40 najlepiej ocenianych gier na PSP według MetaCritica do kupienia w Polsce jest obecnie aż 37, co jest aż zaskakujące. Problematyczną kwestia jest jednak cena tych lepszych gier, bo o ile FIFĘ znajdziemy za kilka złotych, a popularne gry, takie jak God of War, czy Ridge Racer, za wciąż rozsądne 20-30 złotych, to gry faktycznie warte uwagi są dość drogie. Wynika to z małej ilości dostępnych sztuk, albo importu. Jeanne d’Arc, podobno jedna z ciekawszych gier na PSP, kosztuje więc 200 zł, Half-Minute Hero ponad 100 zł, a trzecia najlepiej oceniana gra – Shin Magami Tensei: Persona 3 Portable – ponad 600 zł. Będzie jednak w co grać, bo średnia cena gry sportowej to około 10 złotych, a większość popularnych gier, jak już wspomniałem, jest do kupienia do 50 złotych, a mamy tutaj do czynienia chociażby z Lumines, Puzzle Quest: Challange of the Warlords, GTA: Chinatown Wars, czy God of War: Chains of Olympus.

Dodatki

PSP, PlayStation Portable, kamera, PSP Go!Cam, PSP-300
Kamerka do PSP była jednym z oficjalnych dodatków, ale często można znaleźć takie, czy inne dodatki, które nie było oficjalne. Na rynku dostępne są na przykład głośniki do PSP.

Spośród dodatków, które są obecnie dostępna do konsoli warto zwrócić uwagę tak naprawdę tylko na trzy. Pierwszym jest kabel AV, który pozwoli nam na wyświetlanie obrazu z wersji 200x, 300x i N100x na telewizorze. Kabel, w zależności od wersji i jakości wyniesie nas 20-40 złotych. Trzeba zauważyć, że standardowe gniazdo konsoli jest inne od gniazda PSP Go!, więc należy się upewnić, którą wersję konsoli mamy. Drugim dodatkiem jest etui na konsolę. Nie jest to drogi wydatek, bo twarde etui będzie kosztować nas do 20 złotych, a w środku najczęściej znajdziemy miejsce na dodatkowe karty pamięci i kilka gier. Jest to dość ważny dodatek, jeśli chcemy zachować konsolę w należytym stanie, bo na pewno będzie ona lądować w plecakach, torbach, czy na dnie szuflady zawalona innym sprzętem. Ostatnim dodatkiem, który jest obecnie dość istotny jest przejściówka z micro SD na MSPD albo M2. Są to formaty kart droższe niż micro SD, które można kupić dość tanio (tutaj trzeba pamiętać, żeby nie przesadzać, bo często karty SD mają mniejszą deklarowaną pojemność niż jest faktycznie. Polecam karty do 64 GB, albo nawet 32 GB, żeby uniknąć rozczarowania, że na naszą kartę 128 GB wchodzi tylko kilka GB danych!). Kilka kart SD pozwoli nam na zgromadzenie sporej ilości gier w naszej kolekcji, szczególnie jeśli mamy gry z oryginalnego PlayStation, lub Minisy, które były dostępne tylko przez sklep PSP. Jest jeszcze kamerka do PSP, która jest wymagana do dosłownie kilku gier. Można ją kupić za kilkadziesiąt złotych osobno, albo z grą EyePet, jednak jej zastosowanie jest tak ograniczone, że, podobnie jak PSP Go!, służy bardziej jako uzupełnienie kolekcji niż coś, na co warto zwrócić uwagę.

„Homebrew”

Halo: Solitude, PSP, PLayStation Portable
Homebrew to nie tylko front dla piractwa. Dzięki CFW na PSP pojawiło się kilka fanowskich gier, między innymi Halo: Solitude.

Śmieszy mnie to określenie, dlatego go użyję. Jak sytuacja wygląda z homebrew? Możliwość odpalania fanowskich gier i tytułów z innych konsol, które na pewno są w naszym posiadaniu” za pomocą emulatorów jest dostępna tylko za pośrednictwem CFW (Custom Firmware). Dla każdego PSP, z wyjątkiem PSP Street, są jakieś formy permanentnego, albo tymczasowego, CFW. Najpopularniejsze wersje to PRO i ME, które pozwolą odtwarzać nam programy i gry na karcie pamięci, a także pozwolą na silną ingerencję w to, jak konsola się zachowuje, przykładowo zwiększając taktowanie procesora. Zainstalowanie CFW wiąże się jednak z pewnym ryzykiem, bo powszechne jest permanentne blokowanie konsol, co zamienia PSP w przycisk do papieru. Obecnie, nawet jeśli posiadamy wersję oprogramowania 6.60 albo 6.61, jest możliwe wgranie CFW albo poprzez osobny instalator, albo z pomocą narzędzia Infinity. W każdym razie, nieważne czy chcesz pobawić się w programistę na PSP, czy zagrać w spiraconą grę, trzeba pamiętać, że da się to zrobić na każdej konsoli poza PSP Street. Może kiedyś się to zmieni, ale wątpię. Obecnie PSP Street jest jedyną wersją PSP, na której nie możne odtwarzać emulatorów, nielegalnego oprogramowania, spiraconych gier i przeróżnych samoróbek.

Media

Black Hawk Down, UMD Video, PSP, PlayStation Portable
Na UMD wyszło kilka dobrych filmów, większość do kino akcji, ale trudno się zgodzić z obietnicami wysokiej jakości obrazu. ŹRÓDŁO

Oglądanie czegokolwiek na PSP, czy słuchanie muzyki, to strata czasu. Ekran jest mały, niskiej rozdzielczości, a sama konsola nie radzi sobie dobrze z dużymi filmami. Ciekawostką są filmy na UMD, których kilka wyszło na rynek, ale są tylko tym, ciekawostką. Do oglądania filmów i słuchania muzyki polecam telefon.

Podsumowanie

PlayStation Vita, PSV
Następcą PSP była Vita, która wydaje się być znacznie mniej popularną konsolą o wielkim potencjale. W końcu możesz grać w gry z PS4 na PSV!

PSP to zasadniczo relikt. Żadna z gier, które ukazały się na mini-konsolę od Sony, nie oczaruje nas wyglądem i nie rozkocha nas w sobie. Co prawda jest nieco innych gier, które potrafią zwrócić na siebie uwagę, takich jak rytmiczna trylogia Patapon, prześmieszne Monsters (probably) Stole My Princess, czy Tomb Raider: Legend, które prawie dokładnym odpowiednikiem gry z większych konsol i PC, łącznie z popisową akrobatyką Lary podczas wspinaczki, ale to standardowe, często kiepskie gry stanowią rdzeń każdej kolekcji. Wszystkie Need for Speedy, aż do Need for Speed: Shift, są takie sobie. Większość strzelanek jest całkiem mierna i źle się w nie gra bez drugiego analogu i dotyczy to wszystkich serii popularnych gier, jak Call of Duty, Medal of Honor, Resistance, czy Brothers in Arms. Konsola ma jednak nieco większe znaczenie, jeśli interesuje nas historia elektronicznej rozrywki, bo jest to pierwsza przenośna konsola, która chciała konkurować z dużymi konsolami, mając podobne aspiracje do Switcha. Zakup PSP w 2020 roku wydaje się być usprawiedliwiony tylko i wyłącznie miłością do ekosystemu Sony, albo chęcią uzupełnienia kolekcji. PSP nie ma gier, w które po prostu trzeba zagrać, ale jednocześnie jest to jedna z tańszych opcji, jeśli chcemy zagrać w coś w drodze, pomijając wszechobecne komórki. Jednocześnie PSP niedługo będzie miało 20 lat, a liczba sprawnych konsol w dobrym stanie wciąż spada, więc może to być ostatni moment na zakup konsoli w dobrym stanie, która będzie się pięknie kurzyć na półce zaraz obok Vity i DSa.

Dodaj komentarz